Mijn moeder heeft mij naar bed gebracht. Ik heb mijn ogen stijf dicht en doe alsof ik slaap. Ik kan niet slapen. Morgen ben ik jarig. En heb ik mijn verjaardagspartijtje. Daarna mag Simone blijven slapen.

Het is hartstikke leuk. We doen spelletjes en eten pannenkoeken. Mijn vriendinnetjes worden opgehaald door hun moeders.We hebben onze tanden gepoetst. Ik lig in mijn bed onder mijn geblokte deken. Simone ligt op naast mij, op de grond, op een luchtmatras. Mijn moeder dekt Simone toe en gaat op de rand van mijn bed zitten.
‘Er was eens een hele grote hond’, begint ze te vertellen.
Vol spanning kijken we haar aan en luisteren. Rustig vertelt ze verder. Niet uit een boek, gewoon uit haar hoofd. Haar grijs blauwe ogen vertellen mee. Je kan precies zien wanneer het spannend wordt, of juist heel verdrietig, of eng.
‘De grote hond woont niet in een huis, maar buiten, in een ver land. Hij is nog niet zo oud en mist zijn moeder heel erg. Hij ligt aan een ketting en eet alleen maar pap, want eigenlijk is de grote hond nog klein. Gelukkig komen er lieve mensen bij hem langs. Die nemen de grote hond mee, met de trein, helemaal naar een echt huis, waar hij binnen mag slapen en echt honden eten krijgt.’
Voordat de grote hond bij het echte huis is gebeurt er natuurlijk heel veel. Soms gebeuren er ineens hele vreemde dingen. Alsof mijn moeder zich ineens iets herinnert wat ze vergeten is te vertellen. Simone en ik zijn heel stil. We willen niet in slaap vallen, vooral Simone niet. Voor mij is dat niet zo erg. Mijn moeder vertelt morgenavond gewoon weer verder, maar dan slaapt Simone weer in haar eigen bed.

Ik vraag, ‘hoe heet die grote hond eigenlijk?’
En dan begint ze in het verhaal, een nieuw verhaal, over hoe de grote hond zijn naam heeft gekregen.
‘De grote hond is heel bijzonder. Hij heet Bari, omdat hij is geboren in de sneeuw en daarom witte haren heeft.’
Ik wil het allemaal opschrijven. Maar dat kan ik nog niet.

©HIRUNDO_hetjuffie_pauline

Links en bronnen:

Bari, herinneringen van mijn biologische harde schijf, taalmoment